Als je mij een beetje kent, weet je dat ik een enorme muziekliefhebber ben. Ik luister veel, breed, en met een voorliefde voor dingen die net even anders zijn. En soms kom je iets tegen waar je even stil van wordt.
Je moet iets oprecht origineels doen om boven het maaiveld uit te komen. Geen slogan, gewoon een feit. En er is een band die dat op dit moment beter bewijst dan wie dan ook.
Angine de Poitrine. Een microtonaal mathrock-duo uit Quebec. Korter kan ik de omschrijving niet maken, en eerlijk gezegd dekt het de lading ook niet. Want wat deze twee doen, past niet in een hokje.
Wat is hier aan de hand?
Na hun performance op KEXP is deze act onhoudbaar de wereld in gekatapulteerd. Zes miljoen views in een maand, waarvan een niet onbelangrijk deel van mij. Komende week komt hun nieuwe album uit, al hun shows zijn uitverkocht, en ik doe verwoede pogingen om nog ergens een kaartje te bemachtigen.
YouTube staat inmiddels vol met reactievideo's. Bergen oude witte mannen die de act muziektheoretisch proberen te duiden. Hipsters die hun vinylcollectie alvast aan het uitbreiden zijn. Kenners die het genre inclusief de microtonaliteit herkennen van bands als King Gizzard & the Lizard Wizard. Iedereen loopt ermee weg. Iedereen.
Waarom dit werkt
Wat Angine de Poitrine doet, is op papier volkomen absurd. De bandnaam is Franstalig Canadees en voor Amerikanen volstrekt onuitspreekbaar, waardoor die er ook wat sullig bij staan. Ze spreken uitsluitend met vervormde stemmen in een soort fake alien-taal, waar het mysterie niet minder van wordt. Ze dragen stippenpakken, zijn onherkenbaar, en spelen op een op maat gemaakte microtonale combinatie van gitaar en bas in een instrument.
En toch werkt het. Sterker nog: het werkt onweerstaanbaar goed. En dat komt doordat ze een paar dingen tegelijk heel goed doen.
Het is superorigineel, maar het ligt lekker in het gehoor. Het is technisch interessant, maar nooit op een manier die je buitensluit. Het ziet er geweldig uit, van de outfits tot de instrumenten tot de performance. En het is met de hand gemaakt. Ze zullen heus een clicktrack mee hebben lopen, maar het drum- en gitaarspel is echt. Je hoort de rock-'n-roll ervan af spatten. Vakmanschap. Ambacht.
Als ik het zou moeten samenvatten: het lijkt op de onwaarschijnlijke liefdesbaby tussen Louis Cole en King Gizzard & the Lizard Wizard. En als je die twee kent, weet je dat dat een compliment van formaat is.
Wat je hiervan kunt leren
En hier komt mijn punt. Dit kan niet met AI.
Ik heb het in mijn vorige blog al geschreven: AI voorspelt op basis van miljoenen voorbeelden. Het resultaat is een slim gemiddelde. Best indrukwekkend qua snelheid en consistentie, maar zelden echt verrassend. AI kan creatief lijken, maar is dat in essentie nooit. Het mist gevoel, context en intuitie.
Angine de Poitrine is het levende bewijs. Geen algoritme ter wereld had bedacht dat een microtonaal mathrock-duo uit Quebec, vermomd als buitenaardse wezens, communiceert in een onverstaanbare taal, en speelt op een zelfgebouwd hybride instrument, miljoenen mensen zou raken. Dat is geen patroonherkenning. Dat is geen slim gemiddelde. Dat is pure, menselijke originaliteit. Het soort dat ontstaat door grenzen op te zoeken, regels te breken en verbanden te leggen die niemand verwacht.
Om boven het maaiveld uit te komen moet je iets doen wat niet voorspelbaar is. En voorspelbaarheid is precies waar AI van gemaakt is. Gebruik AI vooral voor de dingen waar het wel goed in is: structureren, versnellen, herhaalbaar werk uit handen nemen. Maar voor het creatieve vonkje dat het verschil maakt? Daar heb je mensen voor nodig.
Ga ze checken
Maar genoeg gefilosofeerd. Ga deze band luisteren. Geef het drie minuten. Ik garandeer je een bijzondere ervaring.